Joodse kinderzielen naar het Licht


Dit verhaal gaat over een jong meisje met een heftige ervaring in een barak in concentratiekamp Theresienstadt, waar ze ontheemde kinderzielen ontmoet die haar vragen hen te helpen.

Mijn 16-jarige dochter zit in haar examenjaar van de middelbare school en dat gaan ze afsluiten met een 4-daagse reis naar Praag. Opwinding alom, er worden snode plannen gesmeed over smokkelwaar ter verhoging van de feestvreugde. Maar de school kent zijn pappenheimers en nodigt alle ouders uit op een voorlichtingsavond met duidelijke spelregels en de inhoud van het reisprogramma. Ik zie dat deze stuiterende pubers ook een bezoek zullen brengen aan concentratiekamp Theresienstadt. Best spannend vind ik, wij hebben zelf nog nooit een kamp bezocht.

Vol verhalen komt ze terug, razend enthousiast over Praag met haar schitterende historische gebouwen, parken en romantische bruggen over de Moldau. Ze wil er absoluut terug en dan met ons hele gezin.
Een paar dagen later vraag ik haar naar Theresienstadt. Hoe heeft ze dat beleefd? Welke indrukken of vragen heeft het bij haar achtergelaten. Ze wordt stil…. en zegt: iedereen werd daar stil mam, het is niet te bevatten wat daar is gebeurd. Dat mensen elkaar dát hebben aangedaan. En het was er zo groot, zo imméns groot. Zoveel mensen die daar intens hebben geleden en uiteindelijk zijn vermoord.

Dan vertelt ze: een meisje uit mijn klas is totaal over haar toeren uit een barak gekomen. Ze was compleet overstuur en moest enorm huilen. Ze wilde direct weg uit het kamp en is daarbuiten opgevangen door enkele leraren.

Weet je waarom ze zo overstuur geraakt was vraag ik.
Mama zei ze, dat meisje zag en hoorde allemaal kinderen in die barak die daar in de oorlog vastgezeten hebben en die smeekten haar allemaal: neem ons mee, neem ons mee! Kan dat écht mam?
 

Maar als je doodgaat ga je toch na naar het Licht?!

Het raakte meteen een gevoelige snaar in mijn eigen overtuiging: na je dood ga je toch naar een liefdevolle plek, naar het Licht? Ik was onthutst. Hoe kon het dat kinderen die toch al zo geleden hadden in de oorlog en gestorven waren, nog steeds op die plek vastzaten? Dat was toch vreselijk.
Er ging direct van alles door mijn hoofd. Was er goede hulp voor dit klasgenootje? Was er hulp voor deze kinderzielen? Kon ik zelf iets doen? Kon het klasgenootje die dit was overkomen thuis over haar ervaring praten en werd zij begrepen? Ik besloot na overleg met mijn dochter om haar mentor te bellen en aan te reiken dit meisje een luisterend oor te bieden als daar thuis geen ruimte voor was. Gelukkig vertelde de mentor dat de moeder van het meisje de gevoeligheid van haar dochter herkende om waar te kunnen nemen in een andere dimensie. Zij had daar zelf ook ervaring mee en kon haar dochter daarmee helpen.
 

Hoe kon ik deze kinderzielen helpen?

Maar nu de kinderzielen in Theresienstadt. Die konden daar toch niet zo blijven, die hadden hulp nodig en daar duidelijk om gevraagd. Kon ik “op afstand” iets voor ze betekenen om uiteindelijk de overgang naar het Licht te maken. Het liet me niet los.

Ik ging lezen over het onderwerp “zielen naar het Licht brengen” en waarom zielen of zielsdelen moeite hebben om te beseffen dat ze dood zijn en onbewust blijven hangen in aardse sferen. Bijvoorbeeld op oude slagvelden (zoals Verdun uit de 1e Wereldoorlog) en in concentratiekampen. Vaak in zielengroepen, omdat er door de situatie waarin ze verkeerden een enorme groepsverbondenheid is (elkaar niet in de steek laten) en hun emoties/energie op die beladen plekken sterk met elkaar verbonden is.

Maar waarom zorgden engelen er dan niet voor dat deze zielen direct naar het Licht begeleid werden? Ik las dat engelen dat wel doen, al vóór het overlijden klaarstaan met andere Lichtwezens om hen te begeleiden (zoals ik dat ook bij mijn vader heb gezien), maar dat deze zielen door hun extreme omstandigheden onbewust nog zó gericht zijn op het aardse leven en emoties, dat zij deze hogere energieën niet zien of herkennen. Ik begon te zoeken naar een ritueel, waarbij ik de kinderen die klaar waren om over te gaan naar het Licht, kon uitnodigen om hen daarin te begeleiden. Want zij hadden tenslotte wel dit gevoelige meisje herkend, een aarde Engel die daar zelf heel erg van was geschrokken.
 

Het overgangsritueel

Ik vond een ritueel afgestemd op kinderen, koos een moment waarop ik zelf heel ontspannen was en ging zitten op een rustige plek in onze tuin onder een oude wijze boom. Ik zorgde dat ik goed gegrond was en vroeg om begeleiding van mijn engelen en gidsenteam en volgde de instructies van het ritueel. Ik visualiseerde een kleurrijke verticaal omhoog draaiende carrousel. En vroeg de engelen om één voor één plaats te nemen in de twee-zitjes van de carrousel zodat ze elk een kinderziel konden begeleiden naar het Licht.
Vervolgens maakte ik telepathisch contact met de kinderzielen uit de barak in Theresienstadt en vertelde hen dat ik via het klasgenootje van mijn dochter hun roep om hulp had gehoord en hen graag wilde helpen. Ik nodigde de kinderen die er klaar voor waren uit om in te stappen in de carrousel naar het Licht.
Op dat moment zag ik dat de carrousel langzaam in beweging kwam en begon te draaien met in elke twee-zit al een engel. En ik zag kinderen aan komen lopen in hun gehavende kleding. Op hun gezichten een mix van verlegenheid en voorzichtige verwachting. Het ging zo mooi, in stilte.
Als vanzelf lieten ze zich opvangen door de engelen en stapten ze elk naast een engel in het zitje en zachtjes draaiden ze zo samen omhoog langs de verticale carrousel naar het Licht. Ik hoefde niets meer te doen. Ik was zo verwonderd. Ze waren gekómen. Het werkte. Ik was zó blij en "genoot" van dit tere schouwspel. Alles verliep “vederlicht, het proces voelde moeiteloos en heel natuurlijk. Ik hield het voor mezelf, durfde het niet te delen. Koesterde het als innerlijke rijkdom.
 

Onverwacht verschijnt een bekend Joods meisje met bloemen..

Maanden later ben ik met mijn dochter op vakantie in Turkije. We maken boeiende culturele trips en sluiten onze moeder-dochter vakantie af met een bezoek aan een prachtige hammam met natuurlijk een heerlijk ontspannende massage.
Halverwege die massage zie ik als in een visioen ineens een stralend meisje met zwart halflang haar op mij af komen rennen met een boeket bloemen in haar handen dat ze mij aanbiedt. Ze spreekt niet, maar er straalt een diepe dankbaarheid uit haar ogen. Ze komt me bekend voor.... dán realiseer ik me wie zij is.
Het is Anne Frank!

Maar waarom komt Anne Frank mij een boeket bloemen aanreiken?

Ik vind het lief maar kan het niet plaatsen. De volgende dag mijmer ik er over en dan beginnen er puzzelstukjes op hun plaats te vallen. Zouden deze bloemen misschien een gebaar van dank zijn namens de Joodse kinderen voor de hulp bij hun overtocht? En hebben ze daarvoor een bekend Joods meisje gekozen, opdat ik dit teken dat zij mij vanuit de zielenwereld sturen kan plaatsen? Het idee ontroert mij. 

Weer twijfel ik of ik deze ervaring als verhaal durf te delen met anderen. Het universum schiet, zoals ik het ervaar, direct te hulp om te laten weten dat dit wél de bedoeling is. Want al twijfelend open ik Facebook en zie ik daar als eerste van alle berichten de aankondiging van de geboortedag van Margot Frank, de zus van Anne Frank, vandaag 16 februari 2019 , de dag dat ik besluit deze ervaring toch op te schrijven.
 

Terug naar Verhalen

Lees ook:
Ik kom mijn kind halen
Tekens van mijn overleden vader
L’important c'est la Rose