L’important c'est la Rose


De vader van een van mijn beste vriendinnen is overleden.

In een fris herfstzonnetje staan mensen in de tuin met elkaar te praten.

Het is de 1e keer dat ik naar een condoleance ga waar de overledene thuis is opgebaard. Wat fijn die huiselijke sfeer! Joop is opgebaard in de woonkamer met uitzicht op zijn tuin, de ruime grond waarop zijn huis staat was immers zijn trots.

Ik omhels mijn vriendin. Er is opluchting dat het voorbij is en verdriet dat ze haar vader moet gaan missen.

Joop ligt er vredig en verzorgd bij. Om hem heen staan vele vazen met prachtige boeketten met vooral witte rozen. Het is druk, ik blijf niet te lang staan om ook anderen de gelegenheid te geven om afscheid te nemen. Ik denk, ik ga straks als het wat rustiger is nog wel even terug om echt gedag te zeggen.

Het is afscheid en weerzien, herinneringen worden opgehaald, mensen staan stil en ontroerd naast Joop. Er is koffie, thee en wijn. Er wordt gepraat, omhelst en er vloeien tranen.  Het is zo’n middag waar de vader van Bea van hield, iedereen om zich heen, praatje maken, samenzijn met familie en vrienden.   


Hij laat mij intens voelen hoe hij naar zijn dochter kijkt...

Na een uurtje loop ik alleen naar Joop om echt afscheid te nemen. Ik praat in mezelf wat tegen hem, verbind me met zijn ziel en blijf in stilte naast hem staan. Dan hoor ik ineens zijn stem: “Jacqueline wil je een mooie bos rozen voor Bea kopen, voor mijn dochter?” Één roos in het boeket moet een andere kleur hebben. Dát is Bea. Zij is bijzonder! Dan hoor ik geen woorden meer maar voel ik enorme golven van trots door mij heen gaan. Hij laat mij intens voelen hoe hij naar zijn dochter kijkt. De grenzeloze trots van een vader voor zijn dochter. Ik voel zijn drang, de behoefte dit NU te willen uiten voordat zijn ziel naar hogere sferen vertrekt. Haar te zeggen wat hij bij leven niet naar haar heeft uitgesproken.

Want Joop was, zoals veel van zijn generatiegenoten, geen man van directe complimenten aan zijn dochter. Over hoe goed ze het bijvoorbeeld deed als zelfstandig onderneemster of hoe trots hij op haar was als zijn dochter. Dat deed hij indirect op een andere manier. Wekelijks belde hij met haar om te vragen hoe het “met de business ging”. Daar was hij heel trouw in.

Ik ben totaal overdonderd. Jee, Joop toch! Wat bijzonder, nú zo’n groot liefdevol compliment aan je dochter. Je ziel is er dus nog, in deze dagen nog dicht bij je lichaam, dicht bij onze sferen. Ook hier mag ik dat weer ervaren. En blijkbaar heb je al kort terug mogen blikken in het boek van je leven waarmee ze je aan de andere kant zonder oordeel helpen. En ben je je bewust geworden van de onschatbare waarde van het direct uitspreken van jouw trots en liefde naar je dochter. En onderneem je actie als je ziet, hé er staat een antennetje naast me.

Ik houd het op dat moment voor mezelf. Het raakt met diep. Mijn man en ik nemen afscheid en rijden naar huis.

In de weken die komen begin ik te twijfelen, heb ik het me niet verbeeld? Wil ik niet te graag iets doen voor mijn vriendin in haar verdriet.

Het is een nuchtere positief ingestelde familie. Niet bij de pakken neerzitten en doorgaan. En al heeft Bea mij geholpen met de organisatie van een lezing over zielscontact, het is anders nu deze zielscontactervaring háár direct aangaat. Ik merk dat ik het erg spannend vind om deze opdracht te delen en uit te voeren.
 

Ik vraag de vader van mijn vriendin om een teken

Ik besluit haar vader om een bevestiging te vragen om zeker te weten dat hij het was en het de bedoeling is dat ik zijn wens werkelijk uitvoer. Ik vraag om een helder teken dat ik zal begrijpen en laat het dan los en ga verder met mijn dagelijks leven. 


Enkele dagen later rijd ik over de A30 naar mijn werk in Barneveld. Ik zet de radio aan en hoor de nostalgische Franse klanken van Gilbert Becaud. Mmmmm, een van mijn favorieten waar Bea en ik graag naar luisterden én zwijmelend meezongen toen we nog samen in Utrecht woonden. Dan zingt Gilbert: “L’important c’est La Rose. Mijn hart maakt een sprong! La Rose!.....is dít het antwoord van Joop? Verpakt in een lied van een zanger waar ik met zijn dochter jarenlang naar luisterde. Én in de taal die zijn dochter  vloeiend spreekt door haar werk in Brussel.

L`important c`est la rose
L`important c`est la rose
L`important c`est la rose
Crois-moi
Toi pour qui, donnant-donnant
J`ai chanté ces quelques lignes
Comme pour te faire un signe, en passant...
Dis à ton tour maintenant
Que la vie n`a d`importance 
Que par une fleur qui danse
Sur le temps...

Dus zeg ik hardop in mijn auto, Joop wat prachtig dit lied..., Joop ben jij dat om mij een bevestiging te geven?

Ondertussen moet ik stoppen voor een stoplicht en kijk ik in gedachten naar buiten. Dan zie ik een groot pak melk in de berm liggen.

Boerenmelk....

Joop was zijn hele leven zelfstandig melkboer!

Geboren op de boerderij.

Oooh wat maakt dit me blij. En weer ben ik verrast hoe creatief zielen in samenwerking met het universum hun tekens kiezen uit zogenaamd alledaagse dingen en ze synchroon in tijd op elkaar afstemmen om mij een bevestiging te geven die ik begrijp. Magisch werk.

Om Bea volledig in de ervaring mee te nemen die ik heb gehad, ga ik op zoek naar een identiek pak melk, print ik de tekst van het lied uit met daarnaast een foto van haar vader en ga de bos rozen kopen met daarin die unieke kleur roos, "Bea". Op de dag dat ik naar mijn vriendin ga bedenk ik, wat moet er eigenlijk op het kaartje staan bij het boeket?

Ik stem me af op zijn ziel en hoor: “JE VADER”

Op de dag dat ik bij haar ben vertel ik het verhaal dat je hier leest en overhandig het boeket met de woorden van haar vader. Ik zie dat het haar heel veel doet en mij ook. Ik voel me dichter bij mijn vriendin dan ooit. Dit is óók zielscontact. We houden elkaar vast, tranen vloeien.  

Ze zegt, weet je Jacq als mijn vader belde (dus “contact opnam”) zei hij altijd: “Met JE VADER”…
 

Ik zou ook wel een boodschap willen ontvangen…

Het verhaal reist door de familie. Ach zegt de moeder van Bea ik zou ook wel een boodschap willen ontvangen. Meestal werk ik met wat me spontaan overkomt en niet met wat wordt gevraagd.
Maar voor haar moeder maak ik graag een uitzondering.
Ik kies een rustig moment en vraag aan de vader van Bea, wil je me laten zien en voelen wat een van je dierbaarste momenten was samen met je vrouw?

Direct komen er beelden van een jong stel op de brommer. Die vele ritjes samen op de brommer, potverdikke, wat heeft hij dáár van genoten! Ik zie een stoere jonge Joop die stevig wordt vastgehouden door twee armen om hem heen. Ze zit dicht tegen hem aan die knappe dame uit Soest. 

“Beetje pronken” op de brommer hoor ik zijn welbekende stem zeggen.

Ik zoek een zwart-wit foto van twee mensen op de brommer uit de jaren 50-60. En plak die met deze boodschap op de binnenkant van een kaart en stuur die naar de moeder van mijn vriendin.

Later hoor ik dat ze samen jarenlang op de brommer overal heen gingen en dat hij geen meisje uit zijn eigen dorp had gekozen, maar was gevallen voor de blonde dame uit een ander dorp. En daar was hij béretrots op. Letterlijke tekst uit zijn mond bij leven daarover was: “Beetje pronken met haar”.

Nu, drie jaar later, staat de kaart nog steeds op de schoorsteen om op stille momenten te lezen en Joop dichtbij te voelen.

 



Terug naar Verhalen

Lees ook:
Ik kom mijn kind halen
Tekens van mijn overleden vader
Joodse kinderzielen naar het licht