Ik kom mijn kind halen...

Dit verhaal gaat over onsterfelijke en onvoorwaardelijke Moederliefde.

Mijn vader had er eigenlijk niet mogen zijn...

De relatie waaruit hij geboren is, was een verboden liefde. Elise zijn moeder werd verliefd op de man van haar zus Anne, mijn opa en raakt zwanger van mijn vader. Haar eigen huwelijk was al acht jaar kinderloos. Wat zou er door haar zijn heen gegaan? Paniek, maar misschien ook vreugde?  Het complete verhaal is in onze familie altijd in nevelen gehuld gebleven. Grote delen zijn meegegaan in het graf van de betrokkenen. Maar de ziel van mijn overleden oma Elise zoekt vele jaren later contact met mij en geeft mij een belangrijke boodschap door voor mijn vader. Haar kind.

Want een dag na de geboorte van mijn vader sterft Elise in het kraambed. Zij heeft haar kind niet kunnen vasthouden, niet kunnen wiegen, niet mogen opvoeden. Het heeft haar veel verdriet gedaan zoals ik later zal ervaren. Zij heeft haar kind nooit losgelaten, al dacht mijn vader van wel. 

Een aantal maanden na de geboorte van mijn vader maakt Anne, die net haar zus heeft verloren én inmiddels weet van het overspel van haar man, een groots en compassievol gebaar. Uit mededogen voor het kind dat is achtergebleven in het kindertehuis zegt ze tegen haar man: "Wil, we gaan het kind halen, het hoort hier"!

En zo groeit mijn vader op in het gezin van de zus van zijn moeder. Pas rond zijn twaalfde wordt hem door Anne verteld dat zij niet zijn biologische moeder is maar de zus van zijn moeder. En dat haar man Wil Hovens wél zijn vader is. Mijn vader heeft zijn hele leven grote moeite met zijn geboortegeschiedenis. Hij vindt het een volstrekt verwerpelijke daad die zijn pleegmoeder Anne is aangedaan die hem zo liefdevol en onbaatzuchtig in haar gezin heeft opgenomen. Anne behandelt mijn vader als haar eigen zoon, haar ogen lichtten altijd op als hij binnenkwam.
 

Mijn overleden moeder is een slechte vrouw!

Alle schuld voor deze verboden liefde projecteert mijn vader op zijn overleden moeder die nooit haar kant van het verhaal aan hem heeft kunnen vertellen. Zij is een slechte en egocentrische vrouw in zijn ogen. Een overspelige vrouw, dat hoort niet bij moeders! Zijn vader zet hij daarentegen op een voetstuk. Dat is blijkbaar zijn manier van overleven met deze geschiedenis, waarvan hij het levende bewijs is. Zijn vader  geeft hem echter niet zijn achternaam: Hovens (mijn vader is aangegeven door de echtgenoot van mijn overleden oma, Johannes Boschman en heet daarom Peter Boschman in plaats van Peter Hovens). De stap tot het geven van de juiste achternaam aan mijn vader heeft mijn opa nooit gezet. Terwijl hij wel in het gezin Hovens opgroeide. Dat leidde meermaals tot onduidelijke, vervelende, blamerende situaties. Ik denk dat mijn vader in stilte vaak gedacht heeft dat hij er niet mocht ZIJN. Hij kon uit het niets om kleine dingen woedend worden. Wij snapten dan niet waar dit vandaan kwam omdat het ook een heel betrokken en vrijgevige vader was die alles voor je deed.

Pas op mijn zestiende verneem ik bij toeval het ware verhaal over de moeder van mijn vader. Ik heb tot die tijd nooit foto's van haar gezien. Elise ligt diep weggestopt in een lade in een kast op zolder. Wanneer ik zelf moeder word voel ik enorm de behoefte om mijn beide oma's een zichtbare plek te geven in onze familie. Ik laat twee karakteristieke foto's van Anne en Elise vergroten en vind er op een antiekmarkt in Utrecht twee mooie lijsten bij. Hun plek is naast de eettafel, dichtbij ons gezin. Dit ritueel doet ook veel met mij. Wat voel ik mij met hen verbonden! Ik ben deel van hen beiden en gedoopt als Jacqueline, Anne, Elise, Maria Boschman. In het gezicht van Elise herken ik mijn jukbeenderen, het hoge voorhoofd, haar lippen... mijn lippen, doorgegeven via mijn vader aan mij.
 

Deze vrouwen verdienen allebei een plek in ons hart

Ik nodig mijn vader (alleen) uit voor koffie bij mij thuis en zeg dat ik hem iets bijzonders wil laten zien.  Kijk eens boven de eettafel zeg ik als de koffie is ingeschonken.

Hij ziet de gezichten van zijn moeder en pleegmoeder. Ik pak zijn hand en zeg: Deze vrouwen verdienen allebei een plaats in ons hart. Zij horen bij ons. Je moeder heeft je negen maanden gedragen en gebaard, zij is mijn biologische oma en zij mag er zijn in ons gezin. Wij zijn een deel van haar. Jij en ik. En ik ben blij dat ik er ben. Jouw pleegmoeder en tante heeft iets enorm krachtigs gedaan. Zij heeft jou ondanks haar eigen pijn liefdevol opgenomen in haar gezin. Zij verdienen samen een Ereplek! De ogen van mijn vader vullen zich met tranen, na een stilte zegt hij: dit is het ontroerendste dat ooit iemand voor mij gedaan heeft. Ik voel dat dit ritueel, het zichtbaar maken van zijn moeder een stap is naar erkenning van zichzelf. Er mogen zijn.
Anne
Mijn vader, Peter
Elise

Elise brengt mij een boodschap voor mijn vader

Rond mijn 35ste begin ik af en toe "bezoekjes" van overleden familieleden te ontvangen. Ervaringen die mijn leven enorm verrijken. Tot die tijd heb ik nooit iets met spiritualiteit en bewustzijnsontwikkeling gedaan, zat volop in het zakenleven.

Op een warme zomerse dag zit ik na een ontspannende massage terug op mijn fiets. Tijdens die massage krijg ik beelden van mijn overleden oma en haar aanwezigheid bij mijn geboorte. Op de fiets terug is ze er weer, maar nu spreekt ze direct tot mij. Ik ben blij verrast dat zij zich laat zien. Eindelijk die geheimzinnige oma die ik nooit heb gekend!
Ik hoor haar stem. Ze zegt: Jacqueline ik ben zó blij (ik voel een enorm krachtige energie om mij heen) dat je mij toelaat en ziet dat ik bij je kan zijn. Ik heb een belangrijke boodschap voor je vader die je aan hem  moet overbrengen als jij voelt dat hij daar geestelijk klaar voor is. Het is 35 graden en het kippenvel staat op mijn armen. Ik voel een diepe, liefdevolle, sprankelende verbinding met mijn oma Elise.

Ze zegt, ik heb mijn kind nóóit kunnen wiegen, het heeft mij veel verdriet gedaan. Het was een intens gemis. Als je vader sterft kom ik hem halen. Ik zal er zijn als eerste! Ik zal mijn kind wiegen en vasthouden. Dat beloof ik. Ik kom mijn kind halen...

Vele jaren later als ik in de ogen van mijn vader een verlangen naar rust in zijn bewogen leven zie groeien, naar onvoorwaardelijke liefde en hij op leeftijd begint te komen, weet ik dat het moment dichterbij komt om de boodschap van zijn moeder met hem te delen. Regelmatig deel ik mystieke ervaringen met hem en dan wordt mijn zeer aanwezige vader altijd rustig en stil. Ik zorg ervoor dat ik alleen met hem ben en het lijkt wel alsof hij aanvoelt dat er emotioneel iets te gebeuren staat, want hij begint enorm druk te praten. Ik krijg er geen speld tussen. Papa zeg ik, ik wil iets bijzonders met je delen. Vele jaren geleden is je moeder Elise bij mij gekomen om een belangrijke boodschap voor jou door te geven en ik voel dat het nu tijd is dat ik hem met jou deel. En zo vertel ik dat als het zijn tijd is om te gaan, zij hem als eerste opwacht en hem vast zal houden en zal wiegen. Dat zij haar kind Peter komt halen. Dat niemand daar meer tussen komt.
 

Met een oerbrul barst mijn vader in huilen uit

Met een oerbrul barst mijn vader in huilen uit. Al het opgekropte verdriet, de pijn en eenzaamheid barsten in een grote golf naar buiten. Ik ben ondanks de emoties van mijn vader rustig, voel hoe diep dit gaat en dat dit een keerpunt in mijn vaders leven is. Samen blijven we een poosje stil en raken in een nieuwe laag van verbinding met elkaar.

Twee jaar later gaan mijn ouders op vrijdag 31 oktober naar een serviceappartement verhuizen. Mijn moeder lijdt aan dementie en mijn vader kan de zware mantelzorg niet meer aan. Hij is zelf al enige dagen opgenomen in verpleeghuis "Elisabeth" (volledige naam van Elise) omdat hij enorme pijnen heeft aan het oedeem in zijn benen.
Op de ochtend van de verhuizing heb ik een slecht voorgevoel, ik denk ik moet naar mijn vader, het gaat niet goed. Ik bel met de arts van het verpleeghuis en die zegt, ja uw vader heeft er longontsteking bijgekregen maar we hebben het onder controle, hij krijgt antibiotica en zuurstof. Ik ben er niet gerust op maar de verhuisploeg staat te wachten voor het appartement van mijn ouders en we moeten aan de slag.
 

Ik zie een gestalte aan het hoofd van zijn bed, Elise is gekomen...

Begin van de middag gaat mijn mobiel, de verpleging, of ik wil komen, het gaat niet goed met mijn vader. Ik laat alles los en stap direct in de auto. Als ik zijn kamer binnen kom zie ik een gestalte aan het hoofdeinde van zijn bed. Het is mijn oma... Elise. Ik schrik enorm: nee toch, dat kan helemaal niet, niet nu!
Er straalt heel veel liefde en compassie vanuit haar verschijning en ze wiegt het hoofd van mijn vader. Zachtjes, heel, heel zachtjes. Zo zachtjes dat je de beweging bijna niet kan waarnemen. Ik noem het maar "etherisch wiegen".

Ze is gekomen...

Ik blijf anderhalf uur bij hem maar moet terug en spreek met de verpleging af dat ik begin van de avond terugkom. Omdat er die dag zoveel moet gebeuren druk ik met mijn ratio de reden dat mijn oma is gekomen onbewust direct weg. Ik kan die gedachte gewoon niet aan, mijn ouders gaan toch zeker samen in dat nieuwe appartement wonen.

Die avond zijn we er met het hele gezin, het gaat snel veel slechter, mijn vader heeft het enorm benauwd ondanks de zuurstof. De verhoogde antibiotica slaat niet aan. Ik zie dat mijn vader aan het sterven is. In overleg met de arts besluiten mijn broer en ik na een gesprek om onze vader in Liefde los te laten. Tijdens zijn stervensproces zie ik enorm groene vleugels onder zijn lichaam en weet ik dat ondanks dat ik het enorm zwaar vind om naar zijn fysieke stervensproces te kijken, hij geholpen wordt door Lichtwezens uit de ongeziene wereld en door zijn moeder. Weken later zal ik pas echt begrijpen waarom zij zijn hoofd heeft gewiegd. Aan het begin van de avond zegt mijn vader ook zelf met een verbaasde blik: ik zie mijn moeder...
 

Een grote bundel Licht ontsnapt uit zijn kruin, mijn vaders ziel vertrekt

Daarna zie ik ook zijn overleden broer Wim komen en zijn overleden beste vriend Wil die hem al op 33-jarige leeftijd ontvallen is. En wow, óók de kop van zijn overleden hond Herta, heel trouw en dicht bij mijn vaders gezicht. De morfine wordt verder verhoogd en mijn vader wordt eindelijk rustig en glijdt naar een "tussengebied". Op een gegeven moment zie ik vanuit zijn kruin een grote samengeknepen Lichtbundel naar buiten komen. Alsof er licht naar buiten "gebaard" wordt. Ik zie zijn ziel uit zijn lichaam vertrekken en zeg tegen mijn broer, daar gaat hij, daar gaat papa, papa's ziel vertrekt. Mijn broer kijkt mij ietwat niet begrijpend aan, huh, hoe weet je dat? En op dat moment blaast mijn vader zijn laatste adem uit.

Ik ben ontzettend verdrietig, opgelucht en tegelijkertijd diep onder de indruk van wat ik heb mogen aanschouwen. Dus het is echt zo dat een deel van je bewustzijn, een onstoffelijk en onsterfelijk deel verder gaat naar andere sferen. Ik heb het met mijn eigen ogen zien gebeuren. Wat prachtig en hoopvol.

In de weken na zijn overlijden komt er veel op ons af, de uitvaart, het begeleiden van onze moeder op haar nieuwe woonplek, haar dementie en het leeghalen van ons ouderlijk huis. Op een dag sta ik op en tijdens het borstelen van mijn haar schiet het in mijn nek en hoofd. Ik kan geen kant meer op. Zit helemaal vast. Ik besluit naar een bevriende osteopaat te gaan om weer los te komen.
 

Sterven is wedergeboren worden in de onstoffelijke wereld en mijn oma hielp mijn vader daarbij

Ik lig op de behandeltafel en osteopaat Peter begint heel, heel zachtjes mijn hoofd te wiegen, zónder mijn hoofd met zijn handen aan te raken. Hij maakt op zo'n 5 mm van mijn hoofd heel zachte bewegingen en ik voel alle spanning wegglijden. Heerlijk! Ineens herken ik daarin de beweging die ik Elise rondom het hoofd van mijn vader heb zien maken. Ik vraag Peter, wat bén je aan het doen? Hij antwoordt: ik ben ruimte aan het maken in je hoofd Jacqueline. Ik vertel dat ik mijn oma exact hetzelfde heb zien doen bij mijn stervende vader. Hij licht daarop toe dat de ziel je lichaam via je hart of via je kruinchakra verlaat. Mijn oma heeft dus ruimte gemaakt in het hoofd van mijn vader om zijn ziel via zijn kruinchakra te kunnen laten vertrekken.

Ik vind dit een prachtig voorbeeld van wedergeboorte, de Circle of your Soul.

Als baby had Elise mijn vader geholpen geboren te worden in de stoffelijke wereld en nu had zij hem geholpen om geboren te worden in de onstoffelijke wereld. Door zijn geboortekanaal in de stoffelijke wereld (zijn hoofd- en kruinchakra) te masseren, om zo zijn ziel uit zijn lichaam te kunnen laten vertrekken.

De liefde van zijn moeder was ondanks de beladen relatie en de houding van mijn vader naar haar, onvoorwaardelijk en onsterfelijk.

Er is altijd heling en ontwikkeling mogelijk in zielsrelaties, ook als die bij leven moeilijk zijn geweest. 


Terug naar Verhalen

Lees ook:
Tekens van mijn overleden vader
L’important c'est la Rose

Joodse kinderzielen naar het licht